1950'li yıllarda bu derneğin bir süre sekreterlik görevini yapmıştım.o yıllar cemiyet idi. ben de henüz 18 yaşında bir yatılı okul lise öğrencisi idim.Oduncubaşı Yalısı'nın zemin katında kiracıydık.Oturdüğümüz zemin katın altındaki tek odalık yeri dernek bürosu yaptılar.Yalı komşumuz "Kemal Sir Bey" de dernek başkanımız olarak seçildi.derneğimizin kasasında ancak birkaç kutu yağlıboya alabilecek kadar paramız vardı.yaz tatilinde sahildeki eski bankları "süt mavisi" renge boyadığımı ve bir ara "Abdülhak şinasi HİSARLI Bey" in derneğimizi ziyaret ettiğini hatırlıyorum.son derece saygı uyandıran, kişilik sahibi, tam bir İSTANBUL BEYEFENDİSİ idi.Aradan yıllar geçti, onyıl kadar önce derneğimizi yeniden açma çabamız lokal binası bulamadığımız için başarısızlıkla sonuçlandı.Daha sonra yapılan uğraş sonuç verdi ve dernek yeniden yaşamaya başladı . Ben de o derneğin faal üyelerinden biri olarak hizmet verdim.Şu anki logomuzun yapılmasında çaba ve israr eden kişiyim. (Bundan önceki logomuzda ikinci boğaz köprüsü vardı.)Çok değerli grafik sanatçısı Vural Sübiler Bey, bugün kullandığımız logoyu renkli olarak derneğimize hediye etmişlerdi.O zamanki Dernek Başkanımız Orhan Bey ve 53 yıllık okul arkadaşım Aytekin Güzel Bey, çok sevdiğim köylüm Sinan Hancı Bey ve diğer değerli köylü kardeşlerim hatırlayacaklardır o günleri.Dün postacı üzerinde isim yazılı olmayan bir zarf getirmiş evimize.Dernek üyeleri arasında adım yoktu...Ama ne önemi var,önemli olan derneğimizin yaşıyor olması.Tüm dernek üyelerimizi kutlar, çabalarınızda başarılar dilerim. Saygılarımla.

Fıkra gibi bir olay,


Tarih dersinde hoca Istanbul'un fethini anlatırken,dalga geçen bir çocuğa derhal söyle bakalım demiş Rumeli hisarını kim yaptı.Sorunun son kısmında uyanan çocuk;Vallahi hocam demiş ben yapmadım.
Öfkeli hoca sınıfı terkedip koridorda giderken başka bir hoca,hocam demiş öfkeli,öfkeli böyle nereye gidiyorsunuz? hoca hikayeyi anlattıktan sonra öbür hoca,hocam demiş,bilmiyor musunuz bunlar hep böyledir.Yaparlar,yaparlar sonra da ben yapmadım derler.
Çıdırmanın eşiğine gelen hoca öğretmenler odasına girmiş,orada bulunan müdür de öfkesinin sebebini sorduğunda hoca durumu anlatmış.O sırada,arkası dönük,elleri arkasında camdan bahçedeki çocukları dalgın dalgın seyreden Müdür,hocam demiş,siz merak etmeyin,ben yarın olayı tahkik ettirir kim yaptıysa bulur ve cezalandırırım. ))))))

BUGÜN NEDENSE SAĞIMDAN KALKTIM GALİBA,İLKÖNCE AİLEME GİTTİM FIRINDAN SICAK EKMEK VE SİMİT ALDIM KAHVALTIYA YETİŞTİM.BAZEN, DAHA ÇOK HAFTA SONLARI CANIM CELAL ABİ İLE YOLDA KARŞILAŞIRIZ.O TÜM GÜCÜ İLE PAZARA ÇIKAR BENDE ANNEMLERE KAHVALTIYA GİDERİM.KARŞILAŞIRIZ BANA TAKILIR BELEŞ KAHVALTICI DİYE.NEYSE BUGÜN KAHVALTIDAN SONRA TABİKİ İŞLER NANAY OLDUĞU İÇİN VAKİT BOL ALDIM TELEFONU ELİME( FACEBOOK DENEN OLAY NEGÜZELMİŞ,GECELERİ BİLE YATAĞIN İÇİNE GİRİP CHATLEŞİYORUM.)YURTDIŞI YURTİÇİ BİRSÜRÜ ARKADAŞLARIMLA CHATLEŞTİM.ONLARA SEVGİ DOLU SÖZLER SÖYLEDİM,KARŞILIĞINDADA OKADAR GÜZELŞEYLER İŞİTTİMKİ,ŞU KANIYA VARDIM;ALLAH BİZLERİ ARKADAŞLARINDAN,DOSTLARINDAN,SEVDİKLERİNDEN AYIRMASIN.ÇOK ÖNEMLİ.BU OLAYDA YAŞ FARKI OLMAKSIZIN BUNU TEMENNİ EDİYORUM.SEVGİ İLE YAŞAYIN,SAĞLIKLI KALIN............

E-POSTAMIZA GELEN YAZI

Sanırım 1948 yılı idi. O dönemde karşıevdeki komşumuz Kofana Hüseyin abimizin aiesi idi. Evin girişinden üst kata ahşap merdiven ile çıkılrdı hemen yanında ise arabanın atının bağlı oluğu ahır vardı. Ben çocuk aklımla tranzandan kayarken atın olduğu bölmeye düşüp bağırmaya başlayınca herkes koştu geldi ama kimse azgın oarak bilinen atın yanına sokulamayıp karşıan seyrediyor ve bana susmamı söylüyordu. At bir kenara çekildi ve birinin gelip beni almasını bekledi. Beni oradan almalarından sonra hakikaten azgın olduğunu gösterircesine şaha kalkıp kişnemeye başladı. En çok korktuğum anlardan biridir.

YILMAZ ÖZÜTEK

E-POSTAMIZA GELEN YAZI

O zamanlar kale içnde epey büyük bir mahalle vardı. Evler Aşiyan tarafındaki bedenlerden meydan mahallesndeki kapıya kadar yayılmıştı ve hatta bazıları beenlerin üzerine inşa edilmişti. Bedenlerde evler olduğu gibi kendi biten bir çok ağaç da vardı. Evlerin bahçeleri ve bahçelerinde ağaçlar, sebzeler, evcil hayvanlar yetiştirilirdi. o ağaçlardan bazıları halen kaleiçinde durur. Su ihtiyacımız gerek bu günde akan acı çeşmeden gerekse bazıları halen duran kuyulardan sağlanır içme suyunu ise sakalar getirirdi. Oldukça fakir olmasına rağmen imrenilecek bir yaşam vardı kale içinde. Herkes birbirini tanırdı, yardılaşma üst düzeyde idi. Mevsimine göre çiçek, balık (özel olarak çiroz)ve kurumuş ot kokusu yayılırdı. Sonbaharda lüfere çıkan kayıkların lüx ışıkları diğer zamanklarda mehtap en güzel görüntüleri yaşatırdı sakinlerimize. Kıyıya yanaşan soğan, patates ve kömür takaları bütün köye olduğu gibi mahalleye de hareket getirirdi. Çocuklar için tam bir hürriyet yeri idi mahalle, isteyen istediği sokakta oynardı. En büyük problem ise kışın yakacakların evlere kadar taşınması idi.
İşte bu hayat bize mutluluk verdiği için severdik mahallemizi...

YILMAZ ÖZÜTEK