BUGÜN NEDENSE SAĞIMDAN KALKTIM GALİBA,İLKÖNCE AİLEME GİTTİM FIRINDAN SICAK EKMEK VE SİMİT ALDIM KAHVALTIYA YETİŞTİM.BAZEN, DAHA ÇOK HAFTA SONLARI CANIM CELAL ABİ İLE YOLDA KARŞILAŞIRIZ.O TÜM GÜCÜ İLE PAZARA ÇIKAR BENDE ANNEMLERE KAHVALTIYA GİDERİM.KARŞILAŞIRIZ BANA TAKILIR BELEŞ KAHVALTICI DİYE.NEYSE BUGÜN KAHVALTIDAN SONRA TABİKİ İŞLER NANAY OLDUĞU İÇİN VAKİT BOL ALDIM TELEFONU ELİME( FACEBOOK DENEN OLAY NEGÜZELMİŞ,GECELERİ BİLE YATAĞIN İÇİNE GİRİP CHATLEŞİYORUM.)YURTDIŞI YURTİÇİ BİRSÜRÜ ARKADAŞLARIMLA CHATLEŞTİM.ONLARA SEVGİ DOLU SÖZLER SÖYLEDİM,KARŞILIĞINDADA OKADAR GÜZELŞEYLER İŞİTTİMKİ,ŞU KANIYA VARDIM;ALLAH BİZLERİ ARKADAŞLARINDAN,DOSTLARINDAN,SEVDİKLERİNDEN AYIRMASIN.ÇOK ÖNEMLİ.BU OLAYDA YAŞ FARKI OLMAKSIZIN BUNU TEMENNİ EDİYORUM.SEVGİ İLE YAŞAYIN,SAĞLIKLI KALIN............

E-POSTAMIZA GELEN YAZI

Sanırım 1948 yılı idi. O dönemde karşıevdeki komşumuz Kofana Hüseyin abimizin aiesi idi. Evin girişinden üst kata ahşap merdiven ile çıkılrdı hemen yanında ise arabanın atının bağlı oluğu ahır vardı. Ben çocuk aklımla tranzandan kayarken atın olduğu bölmeye düşüp bağırmaya başlayınca herkes koştu geldi ama kimse azgın oarak bilinen atın yanına sokulamayıp karşıan seyrediyor ve bana susmamı söylüyordu. At bir kenara çekildi ve birinin gelip beni almasını bekledi. Beni oradan almalarından sonra hakikaten azgın olduğunu gösterircesine şaha kalkıp kişnemeye başladı. En çok korktuğum anlardan biridir.

YILMAZ ÖZÜTEK

E-POSTAMIZA GELEN YAZI

O zamanlar kale içnde epey büyük bir mahalle vardı. Evler Aşiyan tarafındaki bedenlerden meydan mahallesndeki kapıya kadar yayılmıştı ve hatta bazıları beenlerin üzerine inşa edilmişti. Bedenlerde evler olduğu gibi kendi biten bir çok ağaç da vardı. Evlerin bahçeleri ve bahçelerinde ağaçlar, sebzeler, evcil hayvanlar yetiştirilirdi. o ağaçlardan bazıları halen kaleiçinde durur. Su ihtiyacımız gerek bu günde akan acı çeşmeden gerekse bazıları halen duran kuyulardan sağlanır içme suyunu ise sakalar getirirdi. Oldukça fakir olmasına rağmen imrenilecek bir yaşam vardı kale içinde. Herkes birbirini tanırdı, yardılaşma üst düzeyde idi. Mevsimine göre çiçek, balık (özel olarak çiroz)ve kurumuş ot kokusu yayılırdı. Sonbaharda lüfere çıkan kayıkların lüx ışıkları diğer zamanklarda mehtap en güzel görüntüleri yaşatırdı sakinlerimize. Kıyıya yanaşan soğan, patates ve kömür takaları bütün köye olduğu gibi mahalleye de hareket getirirdi. Çocuklar için tam bir hürriyet yeri idi mahalle, isteyen istediği sokakta oynardı. En büyük problem ise kışın yakacakların evlere kadar taşınması idi.
İşte bu hayat bize mutluluk verdiği için severdik mahallemizi...

YILMAZ ÖZÜTEK

E-POSTAMIZA GELEN YAZI

CAN ARKADAŞIM

Rumelihisarı 'nda birlik ve beraberliğin sembolüydün be arkadaşım, sen efendiliğin, ahlak ve faziletin timsaliydin be arkadaşım, sporculuğuna hayran kaç nesil seni seyretti, kaç genç nesil hayranlıkla senin arkandan koştu be arkadaşım...

Yarım asrı Rumelihisarı 'nda beraber geçirdik ve seni çok sevdik, çok erken terk ettin bizleri be arkadaşım. Sensizliğe alışmak, ALİCAN 'sız olmak bizlere çok zor gelecek be CAN ARKADAŞIM...

O kadar naziktinki, gidişine bile yavaş yavaş hazırlayarak terk ettin bizleri be arkadaşım...

Acımız boşluğun kadar büyük...Son yolculuğunda biz senin yanında, sen eskisi gibi bizim omuzlarımızda olacaksın Ali , CAN arkadaşım...

Ruhun şad, mekanın cennet olsun CAN Alim...

AYDIN ACAR

merhebelar ben istinyeli Efdal Berk çok az Rumelihisar sporda futbol oynadım,ancak rumelihisarını seven biriyim,tüm Rumelihisarlıların bayramını kutlarım.