Derneğimiz e-postasına gelen bir anı yazısı

O zamanlar kale içnde epey büyük bir mahalle vardı. Evler Aşiyan tarafındaki bedenlerden meydan mahallesndeki kapıya kadar yayılmıştı ve hatta bazıları beenlerin üzerine inşa edilmişti. Bedenlerde evler olduğu gibi kendi biten bir çok ağaç da vardı. Evlerin bahçeleri ve bahçelerinde ağaçlar, sebzeler, evcil hayvanlar yetiştirilirdi. o ağaçlardan bazıları halen kaleiçinde durur. Su ihtiyacımız gerek bu günde akan acı çeşmeden gerekse bazıları halen duran kuyulardan sağlanır içme suyunu ise sakalar getirirdi. Oldukça fakir olmasına rağmen imrenilecek bir yaşam vardı kale içinde. Herkes birbirini tanırdı, yardılaşma üst düzeyde idi. Mevsimine göre çiçek, balık (özel olarak çiroz)ve kurumuş ot kokusu yayılırdı. Sonbaharda lüfere çıkan kayıkların lüx ışıkları diğer zamanklarda mehtap en güzel görüntüleri yaşatırdı sakinlerimize. Kıyıya yanaşan soğan, patates ve kömür takaları bütün köye olduğu gibi mahalleye de hareket getirirdi. Çocuklar için tam bir hürriyet yeri idi mahalle, isteyen istediği sokakta oynardı. En büyük problem ise kışın yakacakların evlere kadar taşınması idi.
İşte bu hayat bize mutluluk verdiği için severdik mahallemizi...

Yılmaz T.Özütek

derneğimiz e-postasına gelen bir anı yazısı

Sanırım 1948 yılı idi. O dönemde karşıevdeki komşumuz Kofana Hüseyin abimizin aiesi idi. Evin girişinden üst kata ahşap merdiven ile çıkılrdı hemen yanında ise arabanın atının bağlı oluğu ahır vardı. Ben çocuk aklımla tranzandan kayarken atın olduğu bölmeye düşüp bağırmaya başlayınca herkes koştu geldi ama kimse azgın oarak bilinen atın yanına sokulamayıp karşıan seyrediyor ve bana susmamı söylüyordu. At bir kenara çekildi ve birinin gelip beni almasını bekledi. Beni oradan almalarından sonra hakikaten azgın olduğunu gösterircesine şaha kalkıp kişnemeye başladı. En çok korktuğum anlardan biridir.

Yılmaz T. Özütek

Merhaba, ben 1944 de kale içinde doğup, 1982 yılna kadar Rumelihsarı'nda yaşadım. dernek çalışmanızı tesadüfen öğrendim. Biz rahmetli Kemal Sir'in muhtar olduğu dönemde aynı adlı derneğin lokalini açarak orada çeşitli işler yaptık. Şu andaki işlerinizi taqkdir ettim. Ancak derneğinize üye olabilmek için bir bağlantı bulamadım. ne gibi işlemler gerekli ise bildirin ki ye olabileyim isterim.
Başarı dileklerimle...

HEPSİNDE BİRÇOK ANILAR VE FARKLI DEĞERLERİ OLAN ESKİ RUMELİHİSARLI ARKADAŞ VE DOSTLARIMIZ,UZUN SÜREDEN BERİ ESKİ RUMELİHİSARLILARLA İLETİŞİM KURMA VE BİR ARAYA GELME GAYRETİ İÇİNDEYİZ. AMACIMIZA UYGUN OLARAKTA RUMELİHİSARI FACEBOOK GRUBU VE RUMELİHİSARI DERNEĞİ WEB SİTESİ VASITASI İLE BAYAĞI YOL KAT ETMİŞ BULUNMAKTAYIZ. SİZLERDEN GELEN YOĞUN TOPLANMA TALEPLERİNİDE GÖZ ÖNÜNDE BULUNDURARAK,YURT DIŞINDAN İZİNE GELMİŞ ARKADAŞLARIMIZIDA HESABA KATARAK 15 AĞUSTOS 2009 CUMARTESİ GÜNÜ YA BİR TEKNE İLE BOĞAZDA YAPILACAK AÇIK BÜFE YEMEKLİ ETKİNLİK YADA KARACA RESTAURANTTA YAPILACAK BİR AKŞAM YEMEĞİ İLE BU NOSTALJİK BULUŞMAYI GERÇEKLEŞTİRMEK İSTİYORUZ.
BU ETKİNLİĞİMİZ İÇİN BİZDE E-MAİL ADRESİ VE CEP TELEFONU OLAN ESKİ RUMELİHİSARLILARA DAVET GÖNDERİYORUZ.SİZLERDE TANIDIĞINIZ ESKİ RUMELİHİSARLILARA HABER VEREBİLİRSENİZ MEMNUN OLURUZ.

ETKİNLİĞİN HERKES İÇİN GÜZEL VE PROBLEMSİZ GEÇMESİ VE NET KİŞİ ADEDİNİN BELİRLENMESİ İÇİN İLHAN AKÇINAR İLE BAĞLANTI KURMANIZ GEREKMEKTEDİR.CEP TEL : 0532-3123210

Sevgili Turhan, sitede bizimkilerin ismine hiçbiryerde rastlamadığım için gönderiyorum. "özellikle Şirketi Hayriye'de"
Dedemin dedesi de Rumeli Hisarlıymış, dedemin adı Ardaş ATAR (eski soyadı Sarafyan) , Rumelihisarı iskelesinin çımacısı Ardaş efendi, babası ve dedesi ticaret ile uğraşmışlar ama kalender olan dedem Şirketi Hayriyede Çımacılığı tercih etmiş, Rahmetli Hikmet Çokşen ve Reha beyden hikayelerini çok dinlemiştim, Anaannem Surpik Atar Kütahyadan geldiğinde Robert Koleje girer çalışmak için birileri aracı olur ve Ardaş efendi ile evlenirler, annem Armen hanım Torlak Fırın sok.da dünyaya gelir, Reha beylerin komşusu, daha sonra Durmuş Dede .32 .deki evimizi alırlar, dedem 1943 senesinde vefat eder, anaannem Surpik hanımı ise 23 Eylül 1980de kaybettik.
Annem terzilik yapar, genellikle çocuk elbisesi diker, (ben ufakken Nilgünün cadının, Satenik, Şahnar, Neriman teyzenin Nilgün, Maydaya da dikmişti galiba, Babam Varujan 1958de annemi isteye gelirler ve evlenirler, ben Ani Haçikyan Yılmaz 1959da doğdum, kardeşim Kirkor Haçikyan ise 1963de , ikimizde sevgiyle büyüdük ve aynı duygularla kendi evlatlarımızı büyütmeye çalışıyoruz.
BİZ KOCA BİR AİLEYİZ, SEVGİYLE KALIN KÖYÜM.